از آن هنگام که گودی زیر ِ لب پایین، پشت پلک ها و وسط پیشانی ام با خواندن نامه ی کوتاه ات، که گفته بودی دیگر نه گذشته برایت اهمیت دارد و نه آینده ، به عرقِ سرد نشسته بود، تا بغض های بی اختیار ِ پای تلفن، تا <از تو انتظار نداشتم>‌ و زوزه ی گریه هایم، تا تصمیم به من ماندن ام، و نامه ی <پرواز> ات، همه اولین بود. اولین عرق سرد، اولین لرزیدن صدا پای تلفن، اولین زوزه و ... اولین تصمیم. این ها من. ــ که فقط من می دانم یعنی چه این ها. که فاجعه ی بوده و حالای هست ام را فقط من می دانم.

اما تو. گفته بودی آدم می تواند ذره ذره ی انسانی را که ساخته، آن هم میان چنین لجنزاری، ذره ذره هم واگذار کند. راست اش تا آن روز هیچ گاه نخواسته بودم بپذیرم که آنچه با جان مان آمیخته بتواند روزی از ما جدا شود. راست اش همیشه فکر می کردم که انسان جام نیست که ریز ریز شود؛ حق با توست، ظریفتر است، ولی من جانی می دیدم در انسان که اگر رفتن را شناخت، که اگر خودش را در رفتن بازشناخت، هیچ گاه از هم گسیخته باقی نخواهد ماند. هنوز هم نمی دانم. اما در مواجهه با تو، از بزرگی ات، و به تبَعْ بزرگی آنچه از دست داده ای، توانستم این امکان را تصور کنم و بپذیرم ؛ قائل شدم به بی نهایتِ پس و سقوط.

من به تو ایمان دارم. اگرچه با همان ترس و با همان عشق که می دانی. با همان ها که از مرزی فاجعه بار گریختند و به امروز رسیدند. به امروز، تا من بتوانم با تو از باور داشتن بگویم.

یکی باید نقاشی کند

این گره ی ابرو ها، این قامت راست، این ردیف دندان هایی که بر روی هم نرم فشرده می شوند، این صدای لرزانِ خشم خورده به وقتِ آشکارا خر فرض شدن را

به هنگام رای دادن در این ساختار

و بعد از آن

و بعد تر

و بعد تر ...

پ.ن: به دل ام مانْد که دستِ مسئول ِ گمارده ولی راستگوی حوزه را می گرفتم می گذاشتم در دست آن پشتِ میز نشینی که، وقتی از سر کم توجهی ِ من و کثیف بازی کردنِ آن ها برگه ی خبرگان از سربرگ جدا شده بود، با آن لبخند اش مصرانه تاکید می کرد که برگه ی سفید جزء تعداد کل آرا به شمار نخواهد آمد.

پ.پ.ن: دور دوم را دیگر نمی شود حتی نقاشی کرد، قطعه ی موسیقی ای، چیزی با این حد امکاناتِ بیانِ حال و وضع لازم است. ؛) 

- شب ها و روز ها به مطالبِ جوابی که می خواست به نامه اش بدهد فکر کرده بود و او که پرسیده بود چرا جواب نامه اش را نمی دهد، خشمگین شده بود که این چه سوالی است؛ او که دارد شب ها و روز ها در ذهن اش خط به خط نامه را می نویسد!

- می خواست از ف. بپرسد که قصد اش از چنین مثلث دوستی ای چیست. خودش را در هزار فکر کشت و نپرسید.

- با توجه به متوسط شعور جمع، انتظار داشت که اگر او مدیر جلسات است، تصمیماتی که به اضطرارْ بدون وجود او برای زمانِ جلسات گرفته می شود، به اطلاع اش رسانده شود. در اولین موردی که پیش آمد اینطور نشد. او خشمگین و ناامید شد و حرفی نزد.

- می خواست به م. بگوید که این "تو چقدر خوبی" گفتن های با هزار خلاقیت، با ماندن در این حد از رابطه کم کم دارد بی معنی میشود. به نظرش وقت اش رسیده بود که در مورد چارچوب و خواست هایشان با هم حرف بزنند. اما فقط به تدریج و بی که حساسیت ایجاد کند، از گفتن های خودش کم کرد و دور تر ایستاد. 

- هدیه را بهش می دهد و قرار می گذارند که بعدا بازش کند. هیچوقت نمی پرسد که از هدیه خوشش آمد یا نه.

سخت و سنگین نشسته است که یاد ات هست این کارتون ها را  وقتی به خیال می رفتند؟ که برق می زدند و سرمه ایِ یک دستِ آسمانشان می درخشید؟ که همه چیز در هاله ای از نور ِ سیمگونْ رویایی می شد؟ سخت و سنگین نشسته است که چرا خیلی وقت ها همه چیز را از کادر بیرون می کنی، حتی این زمان عبوس را، و از تک لحظه ها چونان می نوشی که انگار دمی بعد قرار نیست تمام آنچه از نظر بیرون گذاشته ای داخل بیاوری و بنشینی به تماشای واقعیتِ پر ابهام و بعد بمانی به راه و رفتن های گام به گام؟ می گویی شیرین و می دانی خیالِ  شیرین. می گویی خواست و می دانی آن مبهم پیچیده به ذره هات را می گویی. خودت هم باور نمی کنی. نشسته است به تمسخر که <چون روشن شود، چون نزدیک شود میبینی که هیچ  است.> و باز تویی و آن، که جایی دورتر از پیش ایستاده به <دیدی گفتم؟!> و تویی دور تر و  دور تر. نه! زندگی جایی برای تکرار نیست. بیا و مثل همه ی کنار گذاشتن های بیمار ات این رنگ پاشیدن ها را کنار بگذار. بیا و کمی خشک نگاه کن. با شعور و خشک. انقدر این چشمه ات ویرانْ جوشان هست، که به وقت اش که نقب بزنی، دوباره دنیات را سیراب کند. اینبار به جا. نکرد هم چه کنم؟ نکرده. من نه می توانم آرام و رام از غلط های فاحش سمت درست حرکت کنم و نه می توانم در این شیوه های زیستن که جواب نمی دهند بمانم. من می پرم آن سمتِ غلط هام و از آن سمتِ باز غلط، به درست ام نزدیک می شوم. حتی اگر غلطِ وَر ِ اولِ جوق، غلط منحصر به فرد و زیبایی باشد. حتی اگر پریدنِ به این ور، به معنی از دست دادنِ زیباییم باشد.

<حواریون در همین حیص و بیص، خود را در میخانه ی سیمون قیروانی پنهان ساخته بودند. آن ها منتظر ِ اتمام تصلیب و فرو افتادنِ شب بودند تا بتوانند دور از چشم دیگران بگریزند. در حالیکه پشت چلیک های شراب چمباتمه زده بودند، با گوش های تیز کرده به هلهله ی مردمی که می گذشتند، گوش می دادند. تمامی جمعیتِ شهر از زن و مرد به سوی جلجتا دوان بودند. آنان عید خوبی را پشت سر گذارده، در خوردن گوشت و نوشیدن شراب اسراف کرده بودند و اینک محض وقت گذرانی به جلجتا می رفتند.
مردم می شتافتند. حواریون به ولوله ی آنان گوش می دادند و می لرزیدند. گاه و بیگاه، صدای گریه ی خفه آلود یوحنّا شنیده می شد. آندریاس، هر از چند گاهی برمی خواست و با بالا و پایین رفتن از درون میخانه، کلمات تهدید آمیز بر زبان جاری میکرد. پطرس فحش و لعنت بر خود نثار می کرد که به خاطر بزدلی و نداشتن شهامت بیرون نمی رفت تا همراه استاد کشته شود. چه سوگند ها یاد کرده بود که تا دم مرگ با او خواهد بود. اما اینک که مرگ چهره نشان داده بود، خود را پشت چلیک های شراب مخفی ساخته بود.>


<میخانه چی خشمناک تف انداخت و فریاد زد:« همه تان گم شوید. هیچکدام این کار را نمی کنید؟ تو چطور ناتانیل لندهور؟ و تو آندریاس قاتل؟ هیچکدام حاضر نیستید؟ لعنت بر شما باد. آوخ ای مسیح بیچاره ی من!‌ چه فرماندهان بی غل و غشی را برای فتح دنیا انتخاب کردی؟ اگر مرا انتخاب می کردی، کار و بارت بهتر بود. ممکن است مستحق باشم که بر دارم بکشند و بر سر در شهر آویزانم کنند، ولی با اینهمه عزت نفسم را دارم. و هر که عزت نفس داشته باشد، یک مرد است، ولو عرق خور و دزد و دروغگو باشد. ولی شما که عزت نفس ندارید، به معصومیت کبوتر هم که باشید، ارزش وصله ی کفش کهنه ای را هم ندارید.» در حالیکه باز تف می انداخت، در را باز کرد و خشم آلود در آستانه ی در ایستاد.>
 

این، دو قسمت از کتابِ «آخرین وسوسه ی مسیح»، نوشته ی «نیکوس کازانتزاکیس» ه که من بعد از چهار سال، بالاخره چند هفته ی پیش تموم ش کردم و در واقع نمیشه گفت که تموم کردم چون مثل این میمونه که اول اش رو نخونده باشم. :ی کتاب هم امانته. چهار ساله امانته! خوشحال ام که انقدر کش پیدا کرد که من این صفحات رو تو این دوره از زندگیم بخونم. می دونم که این چند کلمه ی خشک رو که دارم می نویسم، بار اون دو پاراگراف رو کم می کنه ولی خب اینجا وبلاگمه و دوست دارم پای مطلب چیزی بنویسم.
«افرا»ی بیضایی رو به لطف محیا تونستم ببینم. داستانی میون  مردمی که شآنی برات قائل اند و به چشم بر هم زدنی هو ت می کنند. داستانی میون مردمی که فقط به ظاهر شآنی برات قائل اند. میون مردمی که هر وقت عشق شون کشید یار اند. هر وقت که عشق شون کشید تو شآن انسانی داری... قصدم این نیست که از افرا بگم. فقط با این اشاره می خوام بگم که از این وجه، این دو قسمتی که اینجا گذاشتم برام ملموس تره. و می تونم خودم رو راحت تر توش ببینم. و یادم بیاد که می تونم چقدر حقیر باشم. چقدر هر روزه و پنهان.  

< ماه، در قرص کامل خویش، از پشت کوه های موآب، غمگنانه بیرون خزید. تردید آلود، لحظه ای پشت ستیغ ها توقف کرد. به دنیا نگریست و آنگاه به یکباره تصمیمش را گرفت. خود را بیرون کشید و شروع به بالا آمدن نمود. خانه ی ایلعازر، همراه تمامی قریه، که گویی ناگهان با دوغاب سفید شده بودند، درخشش سفیدی یافتند.>

از افتادن در دام ِ خود بپرهیزید.

بی وجدان ترین خدا در من به قضاوت نشسته است و من پیش و بیش از همه قربانیِ این ندای پیوسته حاضر بوده ام. خدایی که همهْ دشمنی ست . که چشم اش جز نقص و ایراد و کمی چیزی نمی بیند و حس یاس و ناتوانی و ترس و همه ی بد های همه ی اعصار و آدم ها را در خود جمع کرده است. و من سال های طولانی به این حساب که <من> است، گوش سپرده بودم اش. مجالِ چند ساله ای هم پیش آمد که تشدید کننده ی نتیجه ی این گوش سپردن، یعنی  انکار ِ آنچه هستم، شد. و اینگونه شد که ویران ام کردم و رَنگی برای خواست، برای خود، نماند.

با همان هوش اش که همیشه تشخیص می دهد کِی و چگونه چه چیزی بگوید تا تسلیم اش شوم می گوید: <از چشم ها می افتی.>  می گویم:<اگر خودم باشم که می افتد، زندگی ست.>

انگار کن که کسی به من تجاوز کرده باشد، که جزء به جزء انکار ام کرده باشد، و انگار کن که آن کس خودم بوده باشم.

حالا تمام سال های ۸۱ تا ۸۵ اینطور به نظر ام می رسند.

کمتر از دو سال است که سعی می کنم واقعیت ها را ببینم و فاصله ی بنیان های آنچه در ذهن ام می گذرد را با واقعیت کم کنم.